Tak czy inaczej rozwinięcie strategiczne

„Tak czy inaczej, rozwinięcie strategiczne sił polskich w pobliża granic państwa, wobec dysproporcji między siłami i przestrzenią, musiało dać w wyniku układ, noszący znamiona układu kordonowego, tym niebezpieczniejszego, że brak motoryzacji i współczesnych środków walki wyrywał polskiemu dowództwu z ręki to, co stanowi zawsze operacyjną szansę strony słabszej liczebnie, a więc inicjatywę i manewr ofensywny na szeroką skalę.
Z ogólnej liczby zmobilizowanych wielkich jednostek 26 dywizji piechoty, 2 brygady zmotoryzowane, 2 brygady górskie i 10 brygad kawalerii rozrzucono wzdłuż olbrzymiego luku, na przestrzeni prawie 1600 kilometrów, przy czym oba zagięte skrzydła, przesłaniające kierunki z południa i z północy, były ukształtowane najsłabiej. Jedną z największych i najlepiej wyposażonych armii, a w szczególności tzw. Korpus Interwencyjny wysunięto niebezpiecznie daleko w stronę Gdańska. Odwody Naczelnego Wodza zmaterializowały się w postaci dwóch dywizji piechoty na północy, pięciu dywizji piechoty i brygady kawalerii w centrum. Zgrupowanie południowe odwodów w ogóle nie zostało zrealizowane, gdyż po wycofaniu się gros armii „Kraków" północnym brzegiem Wisły trzy dywizje piechoty, z których ugrupowanie powyższe miało się składać, zostały zużyte kolejno, jedna po drugiej, dla jakiego takiego osłonięcia terytorium Małopolski. W ostatniej fazie działań dodano tutaj jeszcze jedną dywizję piechoty.“(1)