„Minęli las liściasty, minęli świerkowy bór, aż wkroczyli na skaliste, posypane piargiem ziemie, gdzie tylko wątłe krzaki, teraz o^witkach czarnych i nagich, kołysały się bezszelestnie. Za obszarem piargów i luźno porozrzucanych głazów o dziwacznych kształtach znowu ciągnął się obszar starodrzewu o gęstym poszyciu. Toimniża wprowadził swego towarzy
11Gwiazd.... m
sza prosto w gąszcz, a musiał się orientować świetnie, bo po półgodzinnym przedzieraniu się poprzez splątane gałęzie wydostali się na łączkę, gdzie Indianin skręcił w prawo. Brzegiem boru dotarli do strumienia, którego piaszczyste brzegi roiły się tu i tam od wydeptanych, poznaczonych odciskami dróżek. Karol, dumny ze swej traperskiej wiedzy, wymienił nazwy aż ośmiu wędrowców leśnych, jacy o świcie musieli tu zaspokajać pragnienie. Nie omylił się ani razu, bo Toimniża obejrzawszy ślady skinął potakująco głową.
— Czy będziemy tu polować — zapytał Karol półgłosem.
— Nie, ale niech mój brat dobrze zapamięta to miejsce. W strumieniu są ryby, można je łowić, ile razy zechcesz, ale nigdy w tym miejscu nie używaj strzelby.
— Dlaczego
— Żebyś nie zakłócił spokoju małego ludu. Karol rozejrzał się dokoła w poszukiwaniu“(6)